Waarom gaan we naar Cuba?

Het doel is ten eerste om de realiteit van de landen in het Globale Zuiden beter te begrijpen. Deze vangen volop de klappen van het imperialisme en de mensen die er wonen ondervinden de concrete gevolgen. We gaan ter plaatse om arbeiders, zorgverleners, studenten, activisten en onderzoekers te ontmoeten en om hun realiteit beter te begrijpen.

Maar we beperken ons niet tot observeren, als tweede willen we ook concrete materiële hulp bieden. We organiseren bijvoorbeeld inzamelingsacties. Dit jaar stelde dat ons in staat om 8 volle koffers met medicijnen en noodzakelijke levensmiddelen. Door de blokkade zijn deze goederen schaars in Cuba. Met de actie konden we de materialen rechtstreeks aan de ziekenhuizen en klinieken geven die we bezochten.

Als laatst willen we getuigen van wat we hebben gezien, een megafoon zijn voor het Cubaanse volk hier in België.

De solidariteit met Cuba en hun volk is belangrijker dan ooit.

Wat er in Cuba gebeurt, is niet normaal. Cuba staat al meer dan zestig jaar onder een illegale blokkade die in stand gehouden wordt door de Verenigde Staten. Dit is een blokkade die elk jaar wordt veroordeeld door bijna alle leden van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Toch blijft de VS deze blokkade aanhouden. Het is een situatie van extreem geweld, die de bevolking van een heel land verstikt en die grotendeels onzichtbaar wordt gemaakt.

Deze blokkade wordt almaar erger: het neemt vandaag de vorm aan van drie gelijktijdig gevoerde oorlogen tegen Cuba.

Als eerste: een economische oorlog. Sinds 1962 verbiedt een handels- en financieel embargo Cuba om normale toegang te hebben tot internationale markten, kredieten, technologieën, etc. Dit verbod heeft een extraterritoriaal karakter, wat betekent dat het niet alleen Amerikaanse bedrijven straft die handel voeren met Cuba, maar ook buitenlandse bedrijven die het wagen om met het eiland handel te drijven. Dit ontmoedigt veel potentiële partners die bang zijn voor Amerikaanse represailles. In januari heeft Trump een extra energieblokkade ingesteld, al 7 maanden lang heeft het eiland hierdoor geen toegang tot olie. De gevolgen voor de Cubanen zijn ernstig: stroomuitvallen van meer dan 24 uur, gezinnen die gedwongen zijn om tot de 17e verdieping van hun gebouw te lopen omdat de liften niet werken… Het betekent in de hitte leven zonder airconditioning, ventilator of zelfs stromend water. Het openbaar vervoer is verlamd, waardoor mensen moeten liften om naar het werk te gaan. Hetzelfde geldt voor de vuilophaling, waardoor afval zich ophoopt op straat en ziektes veroorzaakt. De landbouw en de fabrieken werken op een lagere capaciteit, waardoor ook de voedselproductie is verlaagd. Ziekenhuizen kunnen niet correct functioneren: door het gebrek aan elektriciteit en levensmiddelen konden 14.000 kinderen niet de operatie krijgen die ze nodig hadden en zijn er lange wachttijden.

Als tweede: een psychologische oorlog. Deze is erop gericht de Cubaanse bevolking te overtuigen dat er geen alternatief mogelijk is, dat er geen andere oplossing is dan capitulatie door Amerikaanse inmenging. Deze oorlog wordt gevoerd via de traditionele en sociale media, met als doel het vertrouwen van het Cubaanse volk te verzwakken.

Ten derde is er uiteraard de dreiging van een militaire aanval die Trump en Marco Rubio blijven voeden.

Deze drievoudige aanval heeft dus concrete gevolgen voor het leven van de Cubanen. Vandaag liggen nog steeds meer dan 7.000 containers met voedsel, energiebronnen, hydraulisch materiaal en medicijnen vast in havens in het Caribisch gebied vanwege de Amerikaanse sancties. De mensen die we in Cuba ontmoetten, hebben geen elektriciteit, stromend water, voedsel… Velen van hen steunen de regering, sommigen niet, maar ze zeiden allemaal hetzelfde: deze criminele en onmenselijke blokkade moet stoppen.

Stuit het Cubaanse model op zijn grenzen?

Ondanks het geweld van de blokkade en ondanks zes decennia van verstikking, blijft het Cubaanse volk vechten om zijn maatschappijmodel te verdedigen: een systeem waarin de gezondheidszorg gratis en universeel blijft, waar het onderwijs volledig gratis is en waar solidariteit op alle niveaus van de samenleving wordt georganiseerd. Dit alles onder extreem moeilijke omstandigheden.

In het artikel van De Morgen dat aan onze reis is gewijd, beweert politicoloog Pascal Delwit dat "het Cubaanse model op zijn grenzen stuit". Toch stuit Cuba vooral op de blokkade die het eiland verhindert toegang te krijgen tot energie, voedsel, medicijnen, internationale handel en tal van andere essentiële zaken. Helaas wordt daar in het artikel niet veel over gesproken.

¡Cuba sí, bloqueo no!

Cuba heeft door de jaren heen steeds zijn onvoorwaardelijke internationale solidariteit getoond. Tienduizenden Cubaanse soldaten vochten zij aan zij met het Angolese volk tegen de Zuid-Afrikaanse apartheid. Cuba stuurde artsen en medisch materiaal naar Italië toen het Italiaanse gezondheidssysteem de COVID-epidemie niet meer aankon. Ook zijn ze naar tientallen andere landen gegaan tijdens gezondheidscrisissen of natuurrampen. Nog steeds blijft Cuba jonge Palestijnen ontvangen om hen op te leiden tot artsen.

Als Cuba vandaag zo zwaar gesanctioneerd wordt, is dat omdat het weigert zich aan Washington te onderwerpen. Cuba heeft besloten een alternatieve weg te volgen dan het kapitalisme. We mogen niet accepteren dat Trump en het Amerikaanse imperialisme het recht van de sterkste opleggen in Latijns-Amerika en de rest van de wereld. Vandaag is het onze beurt om solidair te zijn met Cuba en tegen de blokkade.