Maak jacht op de werkloosheid, niet op de werklozen

1 job voor 17 werkzoekenden

In oktober 2013 waren er in België 595.818 werkzoekenden. De VDAB en de respectievelijk Waalse en Duitstalige tegenhangers Forem en ADG moesten op dat moment deze 595.818 werkzoekenden begeleiden naar 35.522 beschikbare jobs. In België zijn er voor elke job 17 werkzoekenden. Dit is in schril contrast met het portret van de werkonwillige profiteur die van mentaliteit moet veranderen. Uit deze cijfers blijkt immers dat werkloosheid in de eerste plaats simpelweg het gevolg is van een tekort aan arbeidsplaatsen.

1 job voor 17 werkzoekenden is een verassend cijfer, zeker als je beseft dat er veel moet gebeuren in ons land. De zorgsector, hernieuwbare energie, openbaar vervoer, onderwijs,.... zijn maar enkele voorbeelden van sociale sectoren waar heel wat werk aan de winkel is. In deze sociale voorzieningen kan de overheid een belangrijke rol spelen. Van verzorgend personeel en kleuterleidsters tot onderzoekers die de werking van windenergie perfectioneren, het zijn deze mensen die de samenleving nodig heeft en het is de taak van de overheid om daarin te investeren. Kort samengevat: Werk genoeg, jobs te weinig!

De keuzes van de regering

Vandaag hebben we geen overheid die investeert in sociale sectoren. We hebben een overheid die privatiseert en bespaart. Bij de steden en gemeenten in Vlaanderen staan volgens een studie van de ACV 25000 banen op de helling. Zelfs de NMBS kon het ondanks de vele vertragingen met 7000 mensen minder doen. Vergelijkende Europese studies toonden in 2009 aan dat België één van de landen in Europa is waar de werkgever het gemakkelijkst kan ontslaan.

De 'jobcreatie' van de regering bestaat er in multinationals fiscale cadeau's te geven. Er werden grote achterpoorten zoals de notionele interestaftrek gecreëerd waardoor grote multinationals amper nog venootschapsbelasting betalen. Er bestaat geen enkele voorwaarde omtrent tewerkstelling om van deze fiscale voordelen te genieten. Zowel Ford als Heinz kregen vlak voor ze hun fabriek sloten nog geld toegestopt. De loonkost van een gemiddelde arbeider is te hoog, maar aan de toplonen wordt amper geraakt. Multinationals krijgen miljarden en maken gigantische winsten terwijl sociale voorzieningen worden afgebouwd. De keuzes van de regering zijn duidelijk. Het is geen crisis voor iedereen.

Jacht op de werklozen

In deze context vindt minister van Werk Monica De Coninck (sp.a) het gepast om de wachtuitkeringen te beperken in de tijd. Wie zijn studies beëindigt moet nu niet 9 maar 12 maanden wachten op deze uitkering en als je na 3 jaar geen job hebt gevonden verlies je het recht op deze uitkering, die reeds onder de armoede grens ligt. Je verliest het recht op een uitkering die volgens Europa onder het minimum om menswaardig te leven ligt. 

Door deze hervorming zullen niet alleen meer dan 50.000 jongeren hun recht op een reeds onmenswaardig bestaan verliezen, maar zullen ook de OCMW’s en gemeenten in moeilijkheden geraken. Zij zullen immers overspoeld worden met vragen voor steun waaraan ze niet tegemoet kunnen komen.

De regering neemt haar verantwoordelijkheid niet en dankt massaal af. Ondertussen laat ze 17 werkzoekenden vechten voor 1 job en wie het niet haalt verliest zijn recht op een uitkering onder de armoedegrens. Het is niet de schuld van de jongeren dat er geen werk is. Het mentaliteitsprobleem ligt niet bij de werkzoekenden; het mentaliteitsprobleem ligt bij de regering. De regering maakt met haar controles en beperkingen van uitkeringen in de tijd een jacht op de werklozen. Deze jacht moet het echte probleem verdoezelen. Daarom is volgende kleine suggestie voor onze politici zeker op zijn plaats:

Maak jacht op de werkloosheid, niet op de werklozen!

Het kan anders

Dit hoeft namelijk niet zo te zijn. Er is geen enkele natuurwet die zegt dat het onvermijdelijk is dat zo veel jongeren worden gedumpt. Onze generatie is geen verloren generatie; we worden opgeofferd. Een overheid die zijn verantwoordelijkheid neemt en investeert in de sectoren die nood hebben aan meer personeel is mogelijk. Er is geen enkele vaststaande regel die verbiedt om een klein stukje van het vermogen van miljonairs aan te spreken om dit te financieren. Er is geen enkele economische wetmatigheid die ons verbiedt om ouderen op pensioen te laten gaan en hun job en ervaring door te geven aan jongeren. Dit zijn stuk voor stuk politieke keuzes.

Zolang er geen alternatief is, zolang er geen miljonairstaks bestaat die geld vrijmaakt voor investeringen in de openbare sectoren, zolang er geen fakkeljobs bestaan, zolang de werkloze en niet de werkloosheid wordt bestreden is het activeren van werklozen een hele grote lege doos. Het in de tijd beperken van de wachtuitkeringen is in deze context symbool van een asociale heksenjacht op werklozen.

Op 10 maart kwamen over heel België 15.000 manifestanten op straat die het  hiermee niet eens zijn. Deze maatregel is asociaal en we moeten ons er blijvend tegen verzetten. Comac Leuven wilt deze strijd verder zetten. De actie aan de RVA op 19 maart is hierbij een symbolische aanzet tot verzet. Neen tegen het in de tijd beperken van de wachtuitkeringen! Ja voor een sociaal alternatief!

Comac logo© Comac Studenten 2018.

Privacy

In samenwerking met: