Werk

Het debat over de hervorming van de pensioenen wordt, voornamelijk in Vlaanderen, uitgespeeld als een clash tussen generaties. Ouderen, vertegenwoordigd door organisaties uit een andere tijd, zouden hun eigen verworvenheden niet willen afgeven, hoewel ze nog onmogelijk te verdedigen zijn.

Nauwelijks enkele uren na de geslaagde stakingsdag van de openbare diensten op 22 december, keurde de meerderheid in de nacht van donderdag op vrijdag de pensioenplannen van de regering-Di Rupo goed. De politieke commentatoren in de pers waren er als de kippen bij om de staking als “totaal nutteloos” af te doen. Le Soir titelde vrijdag “Een staking voor niets”. Maar deze politieke commentatoren vergissen zich. De strijd is nog niet voorbij.

We horen en lezen het overal: de overheid wil de mensen langer doen werken.

We zouden natuurlijk kunnen denken dat dit ons, jongeren, niet aanbelangt, dat dit iets is voor oudere mensen en dat wij nog heel veel tijd hebben voor we daar staan. Niets is echter minder waar, als je het van dichterbij bekijkt, heeft dit een veel grotere impact op jongeren dan je denkt.

Voor het laatste Street Art Festival, maakte Comac-Wijken Brussel een theaterstuk over de problemen van werkzoekende jongeren. Hun inspiratie haalden ze uit eigen ervaring en die van vrienden en kennissen. In Brussel is een op de drie jongeren werkloos. Bij jongeren van vreemde origine ligt dit cijfer nog hoger. Hieronder enkele voorbeelden over de waarheid achter deze statistieken.

Bruno Stas, Comac-lid uit Louvain-la-Neuve, trok voor twee dagen naar Londen om een bezoek te brengen aan de wijken waar bij de zware protestacties vernielingen werden aangebracht. Maar hij wilde vooral begrijpen waarom het zo ver gekomen is.

Pagina's

Subscribe to RSS - Werk

In samenwerking met: