Waarom de NSV! geen “gewone” studentenclub is

Deze donderdagavond 16 maart marcheert de NSV! opnieuw door de straten, dit keer in Antwerpen onder de slogan ‘Europa ontwaakt, het establishment kraakt’. Ze beweren op te komen voor ‘de gewone man’, tegen ‘het kosmopolitische establishment’. Zo trachten ze in te spelen op de onvrede die leeft bij een groeiend deel van de bevolking. Toch is de NSV! niet zomaar een studentenbeweging die uitdrukking geeft aan ontevredenheid. Want in plaats van een emancipatorische strijd tegen de echte elite te voeren, misbruiken ze de woede van de bevolking om de zwaksten in de samenleving aan te vallen en het sociaal verzet uit elkaar te spelen.

De NSV!, die onlangs haar veertigjarige bestaan vierde, ontstond in 1976 als een afsplitsing van het KVHV Antwerpen. Net zoals – in mindere mate – het KVHV beroepen ze zich voor hun ideologie nog steeds op het solidarisme van Joris Van Severen. Die was in de jaren ’30 de grote leider van de meest fanatieke fascistische organisatie in België: het Verdinaso, en haar gewelddadige arm de Dinaso Militanten Orde. Met het solidarisme streeft de NSV! naar een “organische” samenleving, waarin iedere vorm van institutionele solidariteit of sociaal verzet uit den boze is. Mensen en groepen moeten zich volgens deze reactionaire ideologie beperken tot hun “natuurlijke” plaats in de samenleving, die je uiteraard enkel vindt bij je eigen “volksgemeenschap”. Je mag zeker niet in groep protesteren tegen de gang van zaken, want dat brengt de eenheid van het volk in gevaar. De machtigen worden nu eenmaal machtiger, de rijken nu eenmaal rijker, en wie de pech heeft onderaan te staan, staat daar nu eenmaal. In ruil wordt aan de elite voor de schone schijn gevraagd ook een beetje solidair zijn met de werkende mensen. En natuurlijk moet die elite ook de samenleving leiden: tot voor kort had de NSV! nog een online ‘Nationalistische Vormingscel’ waarin de aristocratie als het ideale bestuursmodel werd aangeprijsd. Niet zo’n toeval dus dat hun optocht elk jaar neonazistisch tuig zoals Blood&Honour, Voorpost en webfascisten van Stormfront aantrekt.

Met behulp van hun nationalistisch en identitair discours zaait de NSV! haat en verdeeldheid om de aandacht af te leiden van de echte oorzaken van de problemen. Het trieste hoogtepunt van hun twijfelachtig palmares was misschien wel in 2009, toen ze mensen zonder papieren bekogelden met wc-papier onder de boodschap “hier zijn jullie papieren”. Het begint met vluchtelingen en mensen zonder papieren. Dan volgen moslims, homoseksuelen en andersdenkenden. Daarna is het de beurt aan de vakbonden en al wat links is. Vervolgens zijn het de werklozen en langdurig zieken. En uiteindelijk zullen we allemaal verliezen. De echte elite van multinationals, superrijken en politieke graaiers, blijft zo handig buiten beeld.

Ook al blijft de NSV! gelukkig een radicaal clubje in de marge, de ideeën die ze verkondigen hebben wel degelijk een reële impact. De vereniging mag er dan wel prat op gaan partijonafhankelijk te zijn, in de praktijk is ze hofleverancier van extreemrechtse politieke kopstukken. Tom Van Grieken, Filip Dewinter, Bruno Valkeniers, Frank Vanhecke, Rob “Klop” Verreycken, Karim Van Overmeire (nu N-VA): allemaal spendeerden ze hun studententijd bij de obscure club. Maar hun ideeën reiken verder dan het Vlaams Belang alleen. Als Theo Francken en Ben Weyts zich laten opmerken op een verjaardagsfeestje van oud-VMO’er Bob Maes, Jan Jambon volhoudt dat nazicollaborateurs “hun redenen” hadden en Liesbeth Homans racisme relativeert; als Bart De Wever in zijn stad de Berbers beledigt, Zuhal Demir probeert Unia te discrediteren en de N-VA de nationaliteit wil kunnen afnemen om met een deportatiewet mensen die al twee of drie generaties in ons land wonen buiten te zetten, dan toont dat aan dat het gedachtengoed van de NSV! lang niet zo marginaal is als het lijkt. Als klap op de vuurpijl roept N-VA-parlementslid Sarah Smeyers nu op om een laag tweederangsburgers met een voorwaardelijke nationaliteit te creëren op basis van waar ze geboren zijn en welke nationaliteit hun ouders hebben, mensen die hun burgerschap pas kunnen “verdienen” met een examen op hun 18de. Daarmee gaat ze nog verder dan het beruchte 70-punten-programma van het vroegere Vlaams Blok en grijpt ze terug naar het bloedrecht van vooroorlogs extreemrechts.

Net daarom is het zo belangrijk dat we er nooit gewoon aan raken dat een groepering als de NSV! een jaarlijkse haatmars organiseert in onze universiteitssteden. Dat we zomaar nooit accepteren dat zij jaar in, jaar uit precies dat soort ideeën te propageren onder de studenten. Meer dan ooit is het vandaag belangrijk om ons te verzetten tegen hun verdeel-en-heersstrategie die mensen tegen elkaar uit wil spelen, terwijl de grote graaiers en Panama-profiteurs ongestoord hun gang kunnen gaan. Daarom willen we met Comac de groeiende ontevredenheid met het status quo serieus nemen, het systeem zelf in vraag stellen en van onderuit bouwen aan een positief, links alternatief. Daarom willen we ook blijven aantonen dat de NSV! geen “gewone” studentenclub is, maar dat we hun ideeën altijd en overal moeten bestrijden.

In samenwerking met: