Vakbonden, NGO's, Unia en zelfs studentenkringen: iedereen moet zwijgen

De succesvolle mars voor solidariteit en mensenrechten was voor leden van studentenverenigingen NSV! en KVHV, maar ook van Jong N-VA en Vlaams Belang Jongeren, onaanvaardbaar. Comac werd door hen zwaar onder vuur genomen. Net zoals andere maatschappijkritische stemmen het zwijgen opgelegd worden door N-VA.

(photo : Jenifer Moo/Flickr)

Intimidatie tegenover een positieve en diverse mars

Vanaf het begin werd de mars voor solidariteit en mensenrechten onder vuur genomen. Tijdens de mobilisatie gingen de organisatoren langs in de Gentse auditoria met de vraag om de slogan 'Solidariteit kent geen grenzen, vluchtelingen zijn ook mensen' te zingen. Maar voor een lid van NSV! en Jong N-VA ging dat al te ver. Hij publiceerde vervolgens een opiniestuk in de Gentse studentenkrant Schamper. Hij vond dat Comac met de oproep voor de mars de studenten polariseerde. “Zeggen dat vluchtelingen ook mensen zijn, is eigenlijk een evidentie. Je kan het nauwelijks een politiek statement noemen. Maar blijkbaar is die slogan al te choquerend voor NSV! en Jong N-VA. Ze vinden het zelfs 'polariserend'”, antwoordde Olivier Goessens, voorzitter van Comac Gent.

Op de mars zelf kwamen een tiental rechtse studenten opdagen, waaronder ook de student die het opiniestuk schreef, die met bordjes opriepen om de grenzen te sluiten. Meermaals moest hen gevraagd worden om de mars te verlaten. Het bleef hier echter niet bij. Nadien kregen de Facebookpagina’s van Comac een aantal ‘raids’ te verwerken. Een honderdtal personen besloten om tegelijkertijd de Facebookpagina’s van Comac Gent en Comac Studenten te bestoken met negatieve reviews en verwerpelijke commentaren. Er werden, aan de hand van verwijzingen naar het moorddadig regime van Pinochet, doodsbedreigingen geuit en sommige leden van Comac werden persoonlijk beledigd en aangevallen op hun eigen Facebookpagina’s. Recent heeft Dylan Vandersnickt, nationaal ondervoorzitter van Jong N-VA, een afschuwelijke cartoon geplaatst op het profiel van een verantwoordelijke van Comac VUB en van een andere activist. Beide zijn bekend voor hun antiracistisch engagement en voor hun standpunt dat vluchtelingen waardig moeten worden opgevangen. Dezelfde twee studenten hadden ook op de deur van hun kot foto's gevonden met bedreigingen op (zie foto's). 

De actie was duidelijk strak voorbereid. Sinds de geslaagde mars is er dus een intimidatiecampagne bezig tegen Comac. Leden van KVHV, NSV!, Jong N-VA en Vlaams Belang Jongeren kunnen het niet verkroppen dat Comac en de Mars voor Solidariteit en Mensenrechten mee het debat op de campus bepalen en een alternatieve visie op de samenleving naar voor schuiven. Het antwoord is een intimidatiecampagne… De trend om kritische stemmen in de samenleving aan te vallen vinden we ook terug in de strategie van N-VA tegenover het middenveld.

Kritische stemmen het zwijgen opleggen

Verschillende organisaties die ingaan tegen het discours en beleid van N-VA werden al monddood gemaakt. Zo moeten de vakbonden sinds 2014 voortdurend strijd voeren om hun middelen niet te verliezen. N-VA lanceerde verschillende wetsvoorstellen om de middelen en de macht van de vakbonden te beperken. Ook de media krijgen ervan langs. Bart De Wever noemde De Standaard een “parochieblad” tijdens zijn befaamd openingscollege in Gent, de VRT wordt consequent als “rood bastion” omschreven, journalisten zouden “te links” zijn. De media worden met deze framing constant onder druk gezet door de N-VA. Alle negatieve berichtgeving over de partij zou dan ook deel uitmaken van een globale strategie van de 'linkse' media.

Door hier consequent op in te spelen, probeert de N-VA kritische stemmen binnen de media te intimideren en monddood te maken. Recente voorbeelden van hun campagne tegen het middenveld en kritische stemmen zijn Artsen Zonder Grenzen en Unia. Theo Francken noemde Artsen Zonder Grenzen in een tweet zelfs “mensensmokkelaars”. Gelijkekansencentrum Unia werd aangevallen omdat ze niet genoeg meegaan in de visie van N-VA. Ook de hetze rond de diversiteitsambtenaar, het verlies van subsidies voor progressieve culturele organisaties en het afschaffen van de subsidies voor de politieke jongerenorganisaties zijn voorbeelden van deze visie op het middenveld en de kritische stem in de maatschappij.

In 2012 schreef Theo Francken in zijn boek het volgende: “we hebben krachtdadige politici nodig die het dictaat van de PS en de lucratieve migratie-industrie met haar hebzuchtige advocatenlobby's en tientallen ngo's en vzw'tjes durven te trotseren”. De boodschap is duidelijk, politici moeten de kritische stem uit het middenveld de mond snoeren, verzet je niet tegen de macht en hou je vooral stil. In 2012 was het nog het “dictaat van de PS”, maar onlangs stelde Theo Francken dat de PVDA “nog erger is dan de PS” en omschrijft hij de PVDA zelfs als een “monster”.

De vrijheid om braaf 'ja' te knikken

Die visie komt voort uit de ideologische basisideeën van N-VA. Voorzitter Bart De Wever haalt de consequent anti-verlichtingsfilosoof Edmund Burke aan als ideologisch voorbeeld en favoriet filosoof. Hij omschreef de ideeën van Burke zelf als volgt in De Standaard: "De collectieve zoektocht naar de zogezegde vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid zal onvermijdelijk eindigen in barbarij en conflict. Echte vrijheid, niet de vrijheid om te doen wat je wilt maar de vrijheid om te doen wat je behoort te doen is te bereiken via gehoorzaamheid aan tradities en instituties: de erfenis aanvaarden, ze goed beheren, zo mogelijk verbeteren en vervolgens doorgeven".

Bart De Wever verwoordt hier de ideologische fundamenten van de strijd van N-VA tegen de kritische stem en het middenveld. In de samenleving moeten mensen vooral hun plaats kennen. Ze mogen niet ingaan tegen de machtigen en de leiders, ze moeten de rust en orde bewaren door zich te schikken naar hun rol. Organisaties als Unia, vakbonden en nu Comac die proberen om veranderingen aan te brengen in de wereld zijn voor N-VA dan ook uit den boze. Tegenover deze organisaties wordt een sterke macht geplaatst die ervoor moet zorgen dat ze zich schikken naar hun rol.

We kunnen de aanvallen van N-VA op het middenveld dus in een filosofische traditie plaatsen, de conservatieve anti-verlichtingstraditie die zich verzet tegen een maakbare wereld. Ico Maly beschreef in zijn boek over de ideologie van N-VA hoe die partij het recht op verzet niet aanvaardt. Stakingen zijn onaanvaardbaar en illegitiem, cultuurhuizen mogen zich niet over politiek uitspreken, verkozen politici mogen niet in vraag gesteld worden... N-VA beperkt de democratie dan ook tot verkiezingen: buiten de verkiezingen bestaat er voor heb geen democratie. In deze beperkte visie op participatie heerst het dictaat van de verkiezingen: na de verkiezingen is er carte blanche, vijf jaar lang kan de regering doen wat ze wil en moet men vooral zwijgen en 'ja' knikken.

In samenwerking met: