Pukkelpop : alles is toegelaten om de eeuwige verdachten te controleren

De Hasseltse politie zet zes mensen in om festivalgangers op Pukkelpop op de sociale media te screenen. De agenten gaan op zoek naar vechtersbazen, dealers en .. terroristen. Comac, de jongerenbeweging van de PVDA, stelt zich ernstige vragen bij deze maatregelen. Terwijl er in de feiten niet zoveel veranderd is aan het gedrag van jongeren, wordt er steeds repressiever opgetreden. Dat toont het gebruik van de GAS-boetes en de verstrenging van de GAS-wet eens te meer aan. Verder stelt de jongerenbeweging de doelstellingen van de lokale politie in vraag. Wie betrapt wordt met drugs, kan zijn of haar boete meteen betalen via Bancontact. Wil men druggebruik verminderen in de samenleving, of snel geld incasseren?

“De jongeren van vandaag zijn blijkbaar de nieuwe potentiële schuldigen, eeuwig verdacht, tot het tegendeel bewezen is. Dat gebeurt nu zelfs via de moderne technologie. Alle privacywetgevingen worden zomaar overboord gegooid onder het mom van veiligheid.” aldus Charlie Le Paige, voorzitter van Comac, jongerenbeweging van de PVDA. “Er is geen enkele aanwijzing dat er zich echt een probleem stelt op de festivalweide. De maatregelen zijn op zijn minst disproportioneel te noemen. De overheid gaat de Amerikaanse NSA achterna. 1984 is nog nooit zo dichtbij geweest.”

De war on drugs krijgt zo een nieuwe dimensie. “Deze vormen van repressie raken op geen enkele mogelijke manier aan de fundamenten van het probleem. Ze dienen hooguit om een gevoel van veiligheid te creëren. Aan het einde van de rit wordt er evenveel drugs gebruikt, maar de festivalgangers zijn wat meer geld kwijt en de politie heeft wat meer in het laatje.”

Comac vindt dat er moet worden geïnvesteerd in preventie en middelen voor de jeugd, in plaats van in repressie en controle. “We hebben nood aan een samenleving waarin mensen met elkaar praten. Waar niet elke jongere als potentieel gevaar wordt gezien. Een samenleving van dialoog en niet van argwaan, van opvoeding en niet van frustratie. In tijden van besparingen op onderwijs, op jeugd en op cultuur, is dat meer dan ooit een noodzaak.” Concludeert Charlie Le Paige.

 

In samenwerking met: