Jongeren beleven solidariteit op alle niveaus op weekend met en voor vluchtelingen.

Van 30 oktober tot 1 november, het weekend van Halloween, beleefden de jongeren van Comac en PVDA Jongeren, een uitzonderlijk weekend. 60 jongeren van over heel België werkten het hele weekend lang rond en met mensen op de vlucht. “Een weekend dat ons nog lang zal bijblijven, dat in ons geheugen gegrift staat”, getuigt Maxim Buyssens (18 jaar).

Vrijdagavond vertrokken een hoop jongeren vanuit verschillende hoeken van het land naar het jeugdverblijfcentrum De Waterman in Brussel, om samen het weekend van hun leven te beleven. De eerste avond geven een zestal Syrische vluchtelingen, van dezelfde leeftijd als de jongeren van Comac, een getuigenis over wat ze deden in hun land, waarom ze gevlucht zijn, en hoe deze vlucht verlopen is.
Maxim vertelt hun verhaal: “Ze hielden van hun land, hadden nooit gedacht weg te gaan. Tot de oorlog begon. Ze vertelden ons dat hun reis € 8000 euro kostte, waarvan €2000 ging naar hun 'boottocht'. Ze moesten met 50 man op een rubber bootje waar eigenlijk maar 20 man op kan, vijf uur aan een stuk. Die dag waren er maar twee  rubberen bootjes op zee, want het was te gevaarlijk, de golven waren twee meter hoog. Ze begonnen hun vlucht met vier  vrienden, soms sliepen ze drie dagen niet. Eenmaal ze aankwamen in België werden ze van elkaar gescheiden. Nu zitten ze al een maand in een opvangcentrum, samen met 2000 andere vluchtelingen.”

“De eerste dag  van het weekend was een heel geladen, maar enorm interessante dag,” getuigt Maxim. Er kwamen zo’n 30 jonge vluchtelingen uit het Klein Kasteeltje, een opvangcentrum voor vluchtelingen dat zich op 200 meter van de waterman bevindt. Ze namen deel aan de vele ateliers die de Comac jongeren voor hen in elkaar gestoken hadden. Op het programma: T-shirts maken, Palestijnse dans, touch-ball, Arabische kaligrafie en een schattentocht. Het werden ateliers vol uitwisseling, plezier en solidariteit.

Al 28 jaar actueel

In de vooravond hielden de jongeren een herdenking aan het kanaal, dat symbool staat voor de zee, voor de duizenden vluchtelingen die daar gestorven zijn. Vluchtelingen die dromen over een beter en waardig leven, en die hiervoor de gevaarlijkste oversteek proberen te maken, en daarbij  verdronken zijn.”
Op het spandoek en de affiches stond een krachtige boodschap die al 28 jaar brandend actueel is, namelijk: “We are not dangerous, we are in danger”. 28 jaar geleden werd deze affiche voor het eerst geprint, toen de eerste vluchtelingen arriveerden in het klein kasteeltje.
“De groep zong enkele toepasselijke liederen en enkele jongeren brachten een paar gedichten voor die ons allen diep emotioneel raakten,” weet Maxim te vertellen. De actie werd afgesloten met een minuut stilte voor de slachtoffers en hun nabestaanden.

Later die avond was er een heuse Halloween fuif. De jongeren van Comac leerden van de vluchtelingen hoe bij hen feest gevierd werd, en omgekeerd leerden de vluchtelingen dansen op Beyoncé. “Door deze culturele uitwisseling heerste er een warme  sociale sfeer, waar iedereen van genoot. Er werd veel plezier gemaakt,” lacht Maxim.
Met hier en daar een traantje, maar wel een uitgelaten en zorgeloos gevoel vertrokken de vluchtelingen tegen middernacht terug naar hun opvangplaats.

Zondagmorgen volgden de jongeren, al dan niet met kleine oogjes, workshops over het klimaat, het sociaal verzet en oorlog.

Er is genoeg voor iedereen

Het weekend werd afgesloten met een indrukwekkende flashmob aan de beurs in Brussel.
De boodschap van deze flashmob? Er genoeg is voor iedereen, maar de koek is ongelijk verdeeld! Met deze boodschap wilden de jongeren voorbijgangers aansporen om deel te nemen aan de protestparade van de PVDA op 15 november. “Dankzij de heerlijke koekjes dat we uitdeelden, waren de mensen hier nog happig op ook,” vertelt Maxim.

Kort samengevat: Het was een weekend dat niemand snel zal vergeten.
“Een weekend boordevol gesprekken die ons zwaar aangrepen. Een weekend vol nieuwe vriendschappen. Met zowel gelukkige en plezierige alsook serieuze en pakkende momenten. We weten allemaal waar we ons samen voor inzetten.
We dienen solidair te leven binnen onze samenleving en respect te tonen voor elkaar. De ene persoon is niet beter dan de andere, we zijn allemaal gelijkwaardig en dienen ook zo behandeld te worden. Of we nu verschillen in grootte, huidskleur, karakter, opleidingsniveau, en zo verder, het maakt allemaal niet uit. We spreken allemaal dezelfde taal, de taal van het hart.”

In samenwerking met: