‘Ik was nog nooit aan een stakingspiket geweest’

Op de ochtend van 10 oktober stond ik om 6 uur op, een uur dat voor mij het midden van de nacht leek, om een fietstocht te maken langs een aantal stakingspiketten in Gent. Ik had nog nooit een piket bezocht en vroeg me af wat ik kon verwachten. Die vroege fietstocht heeft me echter veel hartverwarmende gesprekken opgebracht en mijn strijdlust verder aangewakkerd. Ook heb ik verhalen gehoord die de rest van de dag in mijn hoofd rondspookten. Ze deden me stilstaan bij de toekomst van talloze mensen en de rechten van de burgers in onze maatschappij.  

Te lui om te werken?

Een van de stakers vertelde me dat ze zich afvraagt of ze wel voldoende tijd met haar kleinkinderen zal kunnen doorbrengen. Zullen oma en opa ooit tijd hebben om hen van school af te halen? Tegelijk denken de stakers aan de jonge generatie: als deze generatie langer moet werken, welke jobs zijn er dan voor zij die nieuw zijn op de arbeidsmarkt? “Ik kan er mij bij neerleggen dat ik langer werk, maar ik ben bezig met de toekomst van mijn kinderen.” Een treinbestuurder getuigt dat zijn job te zwaar is voor bijvoorbeeld iemand van 67 jaar. Dat weegt op zijn/haar gezondheid en brengt de veiligheid op de sporen in gevaar. Toch trekt onze regering de pensioenleeftijd op.

De arbeiders voelen de sfeer in hun bedrijf jaar na jaar kelderen. De bazen zetten niet meer in op collegialiteit en samenwerking zoals dat vroeger vaker het geval was. Bij de sporen heerst er een vijandigheid tussen Infrabel en NMBS. Op het stakingspiket verenigen deze mensen zich om op te komen voor hun gemeenschappelijke belangen. Ze verzetten zich tegen de privatisering van de openbare diensten, want dan verliezen de werknemer hun statuut als ambtenaar. Dan zullen ze zich niet meer kunnen verenigen om te strijden voor hun rechten en moet elk personeelslid individueel met zijn/haar baas onderhandelen voor een waardig loon. Op die manier zullen verschillende mensen hetzelfde werk doen aan een ander loon.

De stakers aan het piket vertelden me dat ze verweten worden dat ze te lui zijn om te werken. Deze mensen staan voor dag en dauw op om aan het piket te staan. Zij verliezen hierdoor een dag loon. Zowel reizigers als personeel lijden onder een staking. De stakers beseffen maar al te goed dat veel mensen op een dag van vandaag gehinderd zijn en niet op hun werk geraken. Wanneer de regering echt niet wil luisteren naar eisen, moeten ze er wel voor kiezen een zo krachtig mogelijk signaal uit te zenden. Een stakingsdag toont voor mij overduidelijk aan van welke waarde de inzet van deze mensen is. Als één dag zonder hen al moeilijk door te komen is, wat zal er dan gebeuren als er steeds meer personeel weg bespaard wordt? Stakers staken dus niet voor hun plezier.

Staken voor het welzijn van drie generaties

Aan het station van Gent mochten de stakers niet verder komen dan het voorplein. Wanneer iemand van hen het station zou betreden of in de buurt komen van de sporen riskeerden ze een persoonlijke boete van duizend euro. Op die manier probeert de regering het stakingsrecht te breken. De stakers toonden ook begrip voor hun collega’s die ervoor kozen om aan het werk te gaan. “Een van mijn collega’s verontschuldigde zich. Als hij een dag loon verloor, kon hij de kosten aan zijn autootje niet meer betalen. Ik begrijp dat maar al te goed. Ik denk bijvoorbeeld ook aan alleenstaande moeders. Ook voor hen is het heel moeilijk om te staken.” Doordat de vakbond het treinverkeer niet kan stilleggen, wordt aan heel wat mensen de kans om te staken ontnomen. De werknemers worden steeds meer tegen elkaar opgezet.

Ik vertrok ’s ochtends vroeg om mijn solidariteit met de stakers te laten zien. “Ik wou hen steunen in hun strijd om een menselijk beleid. Maar al snel bleek dat ook zij meer dan ooit solidair zijn met studenten. Ze denken aan de volgende generatie die vooral afhankelijk zal zijn van tijdelijke contracten. “Hoe kunnen zij een gezin opbouwen zonder werkzekerheid?” Ook wordt er geprotesteerd tegen de stijging van de ticketprijzen voor het openbaar vervoer. “Een uitstapje naar zee voor een gezin met kinderen boven de 12 jaar is al een hele kost. Studenten denken vaak twee keer na voor ze de trein nemen en veel studenten komen met de auto, wat ook al een serieuze kost betekent.” De stakers tonen solidariteit met de reizigers.

Het deed me deugd om te zien dat de stakers onze aanwezigheid apprecieerden. De wederzijdse solidariteit tussen de verschillende generaties toonde dat we samen sterker staan. Om de openbare diensten te redden, zullen we samen moeten werken. Zoals een staker het verwoorde: “De verhoging van de pensioenleeftijd treft drie generaties. Onze generatie omdat ons lichaam het niet meer aankan om langer te werken, de generatie van mijn dochter omdat zij moeilijker werk vindt wanneer wij de arbeidsmarkt later verlaten, maar ook mijn toekomstige kleinkinderen want ik zal nog werken wanneer zij jong zijn en niet voor hen kunnen zorgen, zoals mijn ouders dat voor mijn dochter hebben gedaan.”

De staking door de ogen van de media

De rest van de dag heb ik de media gevolgd. Ik was teleurgesteld door de berichtgeving van de media. Amper werden de eisen van deze mensen in beeld gebracht. Een econoom berekende hoeveel deze stakingsdag onze maatschappij zogezegd gekost heeft. Ik wacht op de berekening over hoeveel dit asociale beleid onze maatschappij kost. En dan hebben we het nog niets een gehad over de levenskwaliteit van onze arbeiders. De stakers leggen het werk niet stil om pendelaars en studenten te pesten. Ze protesteren tegen de privatisering, de veel te hoge werkdruk, de slechte arbeidsvoorwaarden en de onderbezetting. Dat zijn de oorzaken van de dagelijkse vertragingen en hoge vervoerskosten die alle reizigers treffen. Er leeft veel onbegrip voor de stakers. Dat onbegrip wordt aangewakkerd door de media. Ik maakte me vandaag ook boos op Premier Michel die de mensen die vandaag gingen werken bedankte. Hij vraagt zich af waarom er gestaakt wordt. Ik vraag me af of onze premier wereldvreemd is.

Ik heb enorm veel respect voor de mensen die op 10 oktober het werk stillegden om op te komen voor de gemeenschappelijke belangen van alle burgers. Ik zal me samen met Comac achter hen blijven scharen. Samen staan we sterk voor waardig werk en een socialere samenleving.

In samenwerking met: