Bart De Wever en het verhaal van de bankier, de werknemer en de vluchteling die samen twintig koekjes hebben

Het opiniestuk van Bart De Wever in De Morgen lijkt op het verhaal van een bankier, een werknemer en een vluchteling die samen twintig koekjes hebben. De bankier pakt er negentien. Op dat moment roept Bart De Wever naar de werknemer: “Pas op, die vluchteling gaat er met jouw koekje vandoor.”


De sociale zekerheid beschermen tegen de Fernand Hutsklasse… en hun verdedigers in de regering

Links moet kiezen volgens De Wever. Het is of de sociale zekerheid beschermen of vluchtelingen opvangen. Die bezorgdheid over de sociale zekerheid is wat verassend. Het is net de huidige regering die de sociale zekerheid nog sneller dan voordien aan het uithollen is. "Er valt enkel nog geld te rapen in de sociale zekerheid" aldus De Wever nog niet zo lang geleden. Met de taks-shift werd twee miljard uit de kas van de sociale zekerheid gehaald om de patronale bijdrage te verlagen. 

Het zijn niet de vluchtelingen die beslist hebben dat we langer moeten werken voor minder pensioen. Het zijn niet de vluchtelingen die een pensioen op punten willen invoeren dat van onze sociale rechten een tombola zou maken. Het zijn niet de vluchtelingen die verantwoordelijk zijn voor de 12.000 banen die Carrefour zopas in België schrapte. 

Het is wel de regering die grote bedrijven zoals Carrefour grote belastingvoordelen gaf en toelaat dat ze meer dan duizend mensen op straat zetten terwijl ze in België het afgelopen jaar 65 miljoen euro winst maakten.  Net zoals het ‘onze’ regering is die weigert om de ongecontroleerde stroom van fiscale vluchtelingen aan te pakken. De kost om vluchtelingen menswaardig op te vangen is maar een fractie van de miljardenstroom naar Panama.

Vorige week herdachten we de tiende verjaardag van de grote financiële crisis. Andrew Haldane van de Britse centrale bank heeft de totale kosten geraamd op twee tot vijf keer onze mondiale jaarproductie, wat neerkomt op een bedrag van tussen de 60 en 200 duizend miljard dollar. In heel Europa is het de werkende bevolking die vandaag nog steeds deze factuur moet betalen in de vorm van onrechtvaardige taksen, afbraak van de publieke dienstverlening en besparingen in onder andere de sociale zekerheid. 

Het is dan ook erg cynisch dat De Wever de verantwoordelijkheid voor de afbraak van de sociale zekerheid legt bij diegenen die zo goed als niets hebben, terwijl de grote vermogens buiten schot blijven en de belastingen voor grote bedrijven verlagen. Zeker omdat men momenteel achter gesloten deuren onderhandelt over de aankoop van peperdure nieuwe gevechtsvliegtuigen die net aan de basis liggen van het feit dat deze mensen moeten vluchten.

Rechts moet kiezen: vijftien miljard investeren in gevechtsvliegtuigen of in de sociale zekerheid

Je kan geen correct debat voeren over asiel, als je geen correct debat voert over de oorlog. Dat is ook de mening van de Amerikaanse politicoloog James Paul: "De Europese regeringen zwijgen over militaire interventies en regimewissels, waar ze wel verantwoordelijk voor waren, en waar hele staten door zijn ingestort. Dat zijn niet toevallig de landen waar nu de meeste vluchtelingen vandaan komen."

PVDA was in 2011 de enige Belgische partij die standpunt innam tegen de interventie in Libië. Toen al waarschuwden we dat een interventie-oorlog onvermijdelijk ten goede zou komen van de meest extremistische religieuze fanatici. En dat gebeurde ook. De ontmanteling van Libië leidde tot een destabilisering van een groot deel van Sub-Saharaans Afrika, van Mali tot Soedan, net zoals vele experts toen voorspelden. Vandaag is Libië een van de favoriete routes voor de 'maffieuse mensenhandelaars'. De destabilisatie van het Afrikaanse continent bracht honderdduizenden vluchtelingen op de wegen terwijl het land de draaischijf is geworden van de extremistische salafistische groepen die uitzwermen in de regio tot in Syrië.

Je kan niet bombardementen in Irak, Aghanistan en Libië steunen, vriendjes zijn met Saoudi-Arabië en de Soudanese dictator El-Bashir en tegelijkertijd klagen dat mensen vluchten. Rechts moet dus kiezen: vijftien miljard investeren in gevechtsvliegtuigen of in de sociale zekerheid. Wij, links met ruggengraat, hebben al lang gekozen. De vijftien miljard die de regering wilt investeren in nieuwe gevechtsvliegtuigen zou wat ons betreft beter in de sociale zekerheid geïnvesteerd worden. In menswaardige pensioenen bijvoorbeeld.

Meneer De Wever, uw opinie is stuk

De stelling van De Wever dat het opvangen van vluchtelingen de sociale zekerheid onbetaalbaar zou maken strookt natuurlijk niet met de realiteit. De keuze die De Wever voorhoudt is een schoolvoorbeeld van een vals dilemma. Tertium non datur zegt men in het Latijn.

Er zijn sinds 2012, 46.000 personen die het statuut van vluchteling hebben gekregen. Dat is minder dan 0.005% van de Belgische bevolking. Ongeveer de helft daarvan krijgt een leefloon. Dat kost ons, zo leert De Morgen ons vandaag, 172 miljoen euro, of 0,2 procent van het budget van de sociale zekerheid. De andere helft krijgt geen leefloon en levert de sociale zekerheid dus mogelijks geld op. Zogenaamde transmigranten en mensen zonder papieren waar Theo Francken het momenteel erg op gemunt heeft, hebben op dringende medische zorgen na geen recht op sociale bescherming en kosten de sociale zekerheid dus zo goed als niets. 

Om zijn vals dilemma staande te houden maakt De Wever er een karikatuur van. Hij stelt zijn tegenstander voor als "linkse gütmenschen" of de "linkse migratie-industrie" die "via juridische veldslagen en morele chantage” open grenzen willen bewerkstelligen. De positie van de tegenstander verkeerd voorstellen of verzinnen om ze makkelijker te kunnen aanvallen, noemt men een stroman argument. Meneer De Wever, uw opinie is stuk. 

Waar het debat vandaag over gaat, is niet over open grenzen of niet, wel over het toepassen van de mensenrechten of niet. De echte vraag is of ons land mensen naar martelkamers terugstuurt of niet. De PVDA vraagt nu al maanden naar de risicoanalyses van de schending van artikel 3 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens dat Charles Michel heeft gegarandeerd, maar we hebben ze nooit ontvangen. 

De vrijwilligers die vandaag mensen uit het Maximiliaanpark opvangen verdienen onze steun

"Ik werd aangehouden van zodra we landden in Soedan, ik werd urenlang ondervraagd en met stokken op mijn voeten geslagen. Pas twee dagen later werd ik vrijgelaten. Ik was zo bang dat ik nadien nog drie dagen ziek in mijn bed lag", vertelt de 18-jarige Kamal, die in september nog in Brussel was.

Soedanezen ontvluchten het dictatoriale regime van al-Bashir in Soedan, maar Theo Francken laat precies diens ambtenaren naar België komen om die vluchtelingen te identificeren en ze terug te kunnen sturen. Ngo's, mensenrechtenorganisaties en de oppositie hadden de regering nochtans al herhaaldelijk gewaarschuwd dat de vluchtelingen het risico liepen dat ze bij hun terugkeer gefolterd zouden worden.

In tegenstelling tot wat De Wever beweerd, bestaat er wel een alternatief voor de huidige migratiepolitiek, namelijk: de conventie van Genève. De conventie van Genève over het vluchtelingenstatuut heeft niets te maken met "een open-grenzenbeleid" en evenmin met het opvangen van miljoenen vluchtelingen in België. Uiteraard is één land niet in staat miljoenen vluchtelingen op te vangen. Libanon, een landje met 4 miljoen inwoners, vangt vandaag 1,5 miljoen vluchtelingen op. Uiteraard is dat op termijn onhoudbaar. 

Een crisis van deze omvang vereist een collectief antwoord dat de vluchtelingen spreidt over verschillende landen. De landen die er het meest opvangen krijgen steun van de andere landen om het aan te kunnen. Dat is precies de geest van de conventie van Genève over het vluchtelingenstatuut: dat vraagt respect voor de mensenrechten van de vluchtelingen én een collectieve aanpak van de vluchtelingencrisis. 

De honderden vrijwilligers die dagelijks mensen uit het Maximiliaanpark een slaapplaats geven verdienen dan ook onze volle steun. Er is geen sprake van een “linkse industrie” die haar “fond de commerce” zou hebben gevonden, wel van gewone mensen die solidair zijn en willen helpen zonder dat ze daar iets voor in de plaats verwachten. “Woede tegenover het onrecht van de medemens, dat is de hoogste vorm van liefde” zo eindigt de theatermonoloog van Stefaan Van Brabandt en Johan Heldenbergh naar aanleiding van de tweehonderdste verjaardag van Karl Marx.

Onder de radar groeit er een solidaire tegenstroom van gewone mensen die aantonen dat hun solidariteit zich niet beperkt tot mensen van dezelfde nationaliteit. Het is begrijpelijk dat De Wever met zijn verdeel-en-heers strategie daar nerveus van wordt. En het is tekenend voor zijn maatschappijvisie dat hij er meteen een industrie in ziet. De belangeloze inzet van gewone mensen staat ook in schril contrast met de logica van het gezelschap waar hij zelf al eens een mee gaat eten. Daar schenkt men zelfs geen cola zero zonder daar iets voor terug te verwachten.  

Wij, authentiek links, delen de cynische maatschappijvisie van De Wever niet. Wij verdedigen een samenlevingsmodel waar niemand achtergelaten wordt. Niet zij die al jaren op een sociale woning wachten, niet zij die doktersbezoeken uit moeten stellen om financiële redenen, niet zij die met hun pensioen van 1100 euro hun rusthuisfactuur van 1600 euro niet kunnen betalen en ook niet de Soedanezen die vluchten voor marteling. En wij zullen ons nooit laten wijsmaken dat we daar tussen moeten kiezen. 

In samenwerking met: